Espace académique des langues et cultures régionales

L'entrevista

Foguèron lèu sul camin grand que sas platanas començavan de fulhar. Dins l’aire, se devinhava, puslèu que se noliá (1), una flaira de reviscòl. Parlavan pas e Felip escotava lo cracament de la grava jos la sòla tèunha de Monica. Coma arribavan a la nautor del petit restaurant « En cò nòstre », una votz coneguda los sonèt.

Èra Delbòsc, lo jornalista. Espalargat (2) a la terrassa de l’establiment, lor faguèt signe d’aprochar. D’un ton regaujós, lor diguèt : « Venètz los dos, que vos òfri un veire ! »

Del jornalista, Felip n’aviá son confle. Auriá volgut refusar l’invitacion, mas ja Monica se sesiá (3) e se crosava las cambas en sorisent. Lo jovent la seguiguèt a racacòr.

Monsen Delbòsc aviá tot bèl just la quarantena. Plan atilhat de sa persona, lo vèrb segur, lo gèst aisat, i aviá un quicòm en el que plasiá a las femnas. Sos tempes leugièrament desgarnits li donavan un aire seriós, que balhava fisança, sens que ne foguèsse vertadièrament vielhit. Sos pials plan penchenats devián èsser un drin perfumats e sas quitas sabatas plan espolsetadas, lusentas, daissavan augurar un òme d’òrdre e que sabiá ont anava.

Lèu, sens res daissar devinhar, Monica faguèt l’aferlecada (4), l’esclafida (5), e se botèt a tornar contar pel menut çò que sabiá de l’eveniment. Imaginèt çò que sabiá pas, o apolidèt tot, enfin se subrepassèt. Lo jornalista, e mai el, pareissiá acceptar tota aquela farlabica sens parpelejar, o pausava de questions per precisar tal o tal punt de l’istòria. D’unas que i a embarrassavan la joventa. Alavetz, ela espiava lo cèl que veniá d’un blau prigond, se lecava los pòts, se crosava e descrosava las cambas e, a la perfin, se virava devèrs Felip per li demandar : « Es atal, non ? … », o ben « Es pas verai aquò ? » o encara « M’engani pas, è ? » o afortissiá sas paraulas amb d’expressions coma « Vos promèti que òc… », o « Me comprenètz ? » o encara « E ben, pecaire, caliá veire aquò ! ». Que la gojata s’emmaranhèsse (6) atal, a Felip li fasiá vergonha coma s’aviá agut estat lo messorguièr. Respondiá pas que per de gronhaments a aquelas questions e se forçava per respondre, se contentant d’emetre d’un aire ernhós (7) un « benlèu » que portava pas res a la discutida.

Cristian Rapin, Nòvas agenesas, A tots, IEO, 1986.

1 - noliá : sentissiá

2 - espalargat : que pren sos aises, s’espandís

3 - se sesiá : s’assetava

4 - aferlecada : desgordida, foligauda

5 - esclafida : parlufièra

6 - s’emmaranhar : s’embolhar

7 - ernhós > ernha que significa : ràbia, colèra.

QUESTIONS (série L)

I - Compreneson (10 points)

Respondre en justificant vòstra responsa en fasent referéncia al tèxt d’un biais precís.
1) Ont se debana la scèna ?

2) Quals son los personatges ? Qué fan dins la vida.Precisar las relacions entre Felip e Monica, Felip e Delbòsc.

3) Qual es que pren l’iniciativa de la convèrsa ? perqué ?

4) Quina es la reaccion de Monica ? Cossí l’explicatz ?

5) Conta la vertat Monica sus l’eveniment en question ? Cossí o vesèm ?

6) Cossí se sent Felip en causa de Monica ? Qué fa ?

7) Reviratz de « Monsen Delbòsc », linha 9 a « sabiá ont anava », linha 13.

II - Expression (10 points)

1) A vòstre vejaire, qué poiriá èsser es aquel eveniment (l.15)que se’n parla dins la convèrsa ? Qu’a pogut se passar d’important que la premsa s’i interèsse atal ? (150 mots)

2) Lo jornalista sembla de creire tot çò que Monica li conta. Qué ne pensatz ? Per far son article, qué deuriá far a vòstra idèa ? (300 mots)