••• L'enseignement de
l'occitan dans l'académie
de Montpellier

L'occitan langue vivante
Cartes de l'enseignement
Filières bilingues

••• Examens et concours
Collège
Lycée
Université
IUFM
CAPES
• CRPE

Pôle de Ressources pour
l'Enseignement de l'Occitan

 

Vos projets,
vos initiatives


Projet académique second degré 2003-2004
La Provence de Mistral
 
 

 

 
 

Pistas de reflexion / Tèmas e apròchis

 

Far conéisser e legir Mistral

- Legir qualques paginas de Memòris e racòntes en grafia normalizada. (Flors de glauja, Lei Reis, Lo bac a Nimes, La Renauda, Lo Pelerinatge dei Santas ). Lo projècte autobiografic de Mistral estent de se pintrar en mostrar una enfança provençala, avèm una pintura viva e plena de sens de sa Provença entre 1830 e 1854.
- Lecturas cursivas, oralizadas mai que mai per un professor (o enregistradas) e adaptadas al nivèl del public.

Representacions de la Provença rodanenca.


- Legir e far legir qualques estròfas de Mirèio (la debuta, la pregària ai Santas...).
Enregistraments : Mistral, IEO, C.Fabre, R.Lafont.sd
Meffre : Trésors d’occitanie, Occitània production, BP 75 Vendargues Cedex
- Contar Mirèio.
- Lo film, l’operà de Gounod, amb l’ajuda dels professors d’arts plasticas e de musica.
- Cançons : Magalí, Copa Santa.
Idèa de far aprene las cançons dins las classas amb lo meteis supòrt musical, puèi de realizar una « presa de son » per los recampaments. Una pels collegians (Magalí) una pels liceans (la Copa. CD Corou de Berra, vol.4, La coupo, La pregària de Mirelha.
- Poësia, jòcs poëtics : fargar un pichòt corpus de bon utilizar dins de talhièrs d’escritura poetica sus lo tèma.
- Trabalhar sus d’estereotips, a travèrs Daudet per exemple, en relacion amb lo professor de letras. Mèfi, Daudet es un artista de l’estereotip : conois fòrça plan los païsatges e la societat provençala. Son pas totjorn ont òm pensa los estereotips.

Causir qualques paginas o òbras mens conegudas per far conóisser eventualament al professor de letras... 


- Lo felibritge e los felibres vistes per A. Daudet.
- Nimes e los Nimesencs dins Numa Roumestan.
- Utilizar la revirada en occitan de « La cabra de Monsu Seguin » (A. Lagarde) Cf. per la govèrna del professor, l’analisi textual del conte de Daudet dins Introduction à l’analyse textuelle, Robert Lafont et Françoise Gardès-Madray, Larousse université, 1976, de bon legir...
- L’intrada del fantastic, per far contrapunt a l’estereotip del solèu e de las cigalas :
- D’Arbaud, La bèstio dóu Vacarès.
- Bosco, Malicroix en revirada occitana per C.Auglans.
- Los recits de la Renauda dins Memòri e Raconte.
- Lo trauc de la Capa (Mirèio, cant VIII), la cabra d’aur (VI)
- La bugadièra de Ròse (Poèmo dóu Ròse, cant LI)
- Novèlas de Louis Bayle, Conte de la mar e dis isclo, L’astrado. (7, Les Fauvettes, 13 130 Berre l’Etang).
- Felix Gras, Li papalino.
- Al molin de Daudet, òm preferirà Malhana, l’ostal de Mistral, son tombèu, los païsatges de Mirèio, la bauma de las fadas, Mòntmajor, los Aliscamps... los panieraires de Valabrègas etc...
- Estatuas e placas. Lo felibritge e los monuments commemoratius... Postalas representant Mistral. Estatua a Arle. Cèrca de documents. Fotografiar, interpretar.
- Lo Museon arlatenc : far un jòc de descobèrta pels escolans.
- Las Santas. La mòrt de Mirelha. Pelerinatge a Las Santas (Memòri..). L’estatua de Mirelha (fòto de M.Poitavin)
- L’intercultural : gardians e gitans. D’Arbaud, La Caraco, Valèri Bernard, Lei Boumians, roman. Max Rouquette, Le livre de Sara (Les éditions de Paris, Max Chaleil).
- Un reportatge fotografic seriá d’organizar amb los escolans... En se coordonant entre las escòlas, se podriá far una polida mòstra, plan presentada e legendada.

Legir

- Les lieux de mémoire, sous la direction de Pierre Nora, Gallimard, Paris, 1992. Les France, Tome II, Traditions, article de Philippe Martel : Le Félibrige, p.566-611.
- La langue d’oc pour étendard, Les félibres 1854-2002, Simon Calamel, Dominique Javel, Privat, Toulouse, 2002. (excellent guide pour aborder le Félibrige)
- Mistral ou l’illusion, Robert Lafont, Plon,1954, reed. Vent Terral 1980.
- Frédéric Mistral, Claude Mauron, Fayard, 1993.
- Mireille, 1859-1959, article de Robert Lafont, revue Europe 1959, p.1-29.
- Histoire littéraire de la France, éditions sociales, Paris, 1977, période 1848-1873, articles de Robert Lafont, Le Félibrige, Mistral, p.323-330.

Localizar

- Situar la Provença mistralenca dins l’espaci e lo temps.
- Cercar de mapas.

L'Istòria de Provença

- Histoire d’Occitanie, Lafont, Martel, Armengaud ;
- Occitanie, histoire d’une aliénation, Paul Castela, éditions du beffroi, 21 rue du Pont de Fer, BP 235, 12 102 Millau.
- Provença antica (Sant Romieg, Vaison…)
- La « provincia » vista per Cesar.
- Las olivas : visitar un molin
- Las indianas : originas, industria , vestiments actuals ... « Teissuts Demery a Tarascon »
- La seda : Association pour le développement de la sériculture en Cévennes, Place du 8 mai, 30 170 StHippolyte du Fort (04
66 77 66 47) Amb un desplegant bilingue (oc-fr), visita del Centre sericòla de Puechlong, de la Filatura de Greffeuilhe, de
"Maison de la Soie" a St Hippolyte.
- Corsas de buòus. Fédération française de la bouvine.
- Las fèstas de Nové, la Sant Joan, Carnaval.
- La cosina provençala : bolhabaissa (Marselha), catigòt d’anguilas (cf : D’Arbaud, Lo palangre) eca…
- Cercar de tèxtes, dins l’Armana Provençau…e tanben d’istòrias, de contes.
- Cançons ; dichas, provèrbis…
- Reflexion sus tradicion e modernitat. Que demòra viu d’aquelas tradicions provençalas ?

 

 
 

Mirelha

 

1 – Version longa

Mirelha es la filha d’un grand proprietari , Mèstre Ramon, del Mas dei Falabregas, dins lo ròdol d’Arles. A quinze ans, es rica e polida. Un jorn, vaquí que demandan la retirada al mas per la nuèch dos paures panieraires que venon de Valabrega, lo país dels panieraires. Son Mèstre Ambròsi e son filh Vincent. Vincent es bravet, parla plan, conta a Mirelha sa vida e ela l’escota que lo bada, sedusida..

Un autre jorn, Vincent passa prèp de Mirelha qu’es dins un amorièr a culhir la fuèlha per los manhans. Ela lo sona. El monta dins l’arbre, e se parlan, longament. Vincent va quèrre una nisada d’aucelons per ela... mas la branca s’escranca e tomban embraçats. Se declaran lor amor, Mirelha primièra li ditz « Vincent, Vincent, vòs-ti lo saupre ? De tu siái amorosa ! ». E Vincent : « T’ame peréu, t’ame, Mirelha ! T’ame de tan d’amor que te devoririái ! »

Qualques meses mai tard, es la « descoconada » al mas. Las femnas galejan e cantan en desfasent la seda dels cocons . Fan biscar Mirelha a prepaus de Vincent. Amb ela i a Taven, la bona masca, que los escota e conselha sus lo poder de la passion. E totas cantan la cançon de Magalí, la cançon de l’amor impossible.

Coma Mirelha es un bon partit, es demandada en maridatge a son paire. Tres calinhaires se presentan. An de bens. Son lo pastre Alàri, lo gardian de cavalas,Veran, lo mai ric, qu’a Mèstre Ramon es lo que li agrada mai. E Oriàs, lo tocador de buòus, boièr en Camarga pichòta. Son valents e flames, mas Mirelha los refusa totes tres.

Oriàs, lo marridàs, gelós de Vincent que sap ben qu’es el lo calinhaire secret de Mirelha, un jorn que lo rescontra sul camin li cèrca brega e se baton. Laissa Vincent per mòrt d’un marrit còp de ficheiron que li dona en traite. S’escapa a caval, mas quand s’agís de tornar passar Ròse, de trèvas lumenosas enròdan sa barca, la traucan e l’afondran dins las aigas negras.

Al matin, Vincent es trobat, nafrat a mòrt e sagnós, portat al Mas dei falabregas d’ont Mirelha desconsolada a l’idèa de lo menar a la bauma de la fada Taven. Al cap d’un long encaminament dins lo josterran fantastic, Vincent serà miraculosament reviscolat per Taven, e lo coble victoriós de la mòrt , unit dins l’espròva subrenaturala, remonta al solelh.

Son los paires que refusan lor union. Mistral ditz : « Li vielhs ». D’en primièr lo de Vincent, qu’a vergonha de sa pauretat. Butat per Vinceneta, la sòrre de Vincent, anarà pasmens demandar Mirelha a Mèstre Ramon, que lo rebutarà amb orguèlh : « Anatz-vos-en au tròn de Diéune / Garda ton chin, garde mon cieune ! » Los parents de Mirelha la vòlon pas entendre, la tractan de bomiana quand lor ditz sa passion per Vincent. Es lo vèspre de la Sant Joan.

Mirelha, dins la nuèch, se plora dins sa cambra. Per ela lo secors li pòt venir que de las Santas Marias. Se vestís a la lèsta e se met en rota jos las estelas. Corrís, corrís que lo camin es long per anar a la glèisa de Las Santas. Li cal traversar lo desèrt de la Crau, passar Ròse, e encara s’encaminar en Camarga. A set. Sant Gènt ven a son secors en fasent aparéisser un potz ont s’abeurar.

Al mas, totes s’afanan. Los parents son desesperats, acampan los trabalhaires per la cercar. Quand aprenon qu’es estada vista sul camin de Las Santas, atelan la carreta se meton en rota, plen de lagui, socitoses.

Mirelha, en Camarga, patís mai que mai del solelh. A doblidat lo capèl. S’encalustra, a de visions. Marcha totjorn. S’estavanís puèi se desrevelha dels moissials que la ponhon. Arribada a la glèisa de Las Santas, se met a pregar las Santas de li donar son Vincenet.

Las tres Santas li apareisson, li parlan per li portar solaç, mentre qu’es a se morir. Li prometon lo bonur desincarnat del Paradís. Puèi li contan son arribada en Provença e las legendas d’aquel temps..

Mirelha es auçada dins las capelas de las Santas, en naut de la glèisa. Sos parents prègan, regretan, prometon.... Vincent arriba e la pren dins sos braces en plorant. Mirelha li ditz adieu , que la mòrt es pas qu’un sòmi, un viatge dins la lutz, e rend l’arma . Las Santas la menon dins una barqueta sus la mar, enfin apasimada.

 

2 – Version brèva

Mirelha es una jove provençala de 15 ans, tendra e polida. Es filha d’un grand proprietari, Mèstre Ramon. Demòra al Mas dei Falabregas, dins lo ròdol d’Arles, un mas bèl e de tèrras ricas. Un jorn vaquí que dos panieraires demandan la retirada per la nuèch. Son Mèstre Ambròsi e son filh Vincent. Vincent es jove, bravet, parla plan, conta sa vida a Mirelha e ela l’escota que lo bada, sedusida.

Un autre jorn, Vincent passa long d’un amorièr ont Mirelha es a culhir de fuèlhas. Ela lo sona. El monta dins l’arbre, e se parlan, longament. Quand la branca s’escranca, tomban embraçats e se declaran lor amor.

Degun o sap pas al mas, levat las femnas que l’an devinhat e que cantan « Magali » a la descoconada (velhada).

Puèi Mirelha refusa tres calinhaires, rics e valents, e qu’agradarián a sos parents. Per se venjar, l’un dels calinhaires, Oriàs, provòca Vincent e lo laissa per mòrt sul camin d’un còp de ficheiron qui li a donat en traite. Mirèio a recors als encantaments de Taven, la masca benfasenta, per lo far reviscolar.

Mas los amoroses an encara de patir mai d’una espròva . Los parents de Mirelha s’opausan orgulhosament al maridatge perque Vincent es tròp paure. Lo vèspre de la Sant Joan, Mirelha, desconsolada, es dins sa cambra e se prepara a fugir. Decidís d’anar demandar Vincent a las Santas Marias. De bon matin, se met en camin. A un long camin de far, traversar la Crau, passar Ròse e encara traversar la Camarga. Corrís pendent dos jorns. Mas es l’estiu, lo solelh tusta, e coma a doblidat son capèl, s’ensolelha, lo cap li dòl, a de visions, s’estavanís. Arriba a la glèisa de Las Santas per se morir. Sos parents la rejónhon, e Vincent tanben. Pòdon pas que pregar amb ela dins son agonia.

 

Magali

 

Mistral conta que deu a Jan Roussiero l’aire de Magali, que, segon l’aparéncia, çò ditz, « èra lo beu darrier que l’aviá retengut ».

«Fauguèt que vengèsse me lo cantar, d’asard, a l’ora que cercave la nòta provençala de ma cançon d’amor, per que ieu l’ague recaçat au moment just qu’anava, coma tant d’autrei causas, s’avalir dins l’oblit »

Cita puei la cançon, «coblets naïves qu’an dau mens lo merite d’aver conservat l’èr que Magalí a fach conéisser », « òbra de quauque illetrat, contemporanèu dau primier Empèri, e estatjant, segur, de la riba de Ròse. » 

« Quant au tèma mes en vòga per l’aubada de Mirèio, lei metamorfòsis de l’amor, lo prengueriam esprès dins un cant populari que començava coma eiçò :

« - Margarida ma mia, / Margarida meis amors, / Eiçò son leis aubadas / Que se jògan per vos.

- M’enchau de teis aubadas / Emai de tei vióulons : / Me’n vau dins la mar blanca / Per me rendre peisson. »

Enfin, lo nom de Magalí, una abreviacion de Margarida, l’entedeguère un jorn que me’n veniáu de Sant-Romieg. Una pastorela gardava son aver lòng de la Grand-Robina.

- Ò Magalí ! vènes pa’ncara ? li cridèt un garçonet que passava au camin. E tant me pareguèt polit aqueu nom linde que sus lo còp cantère :

« O Magali, ma tant aimada

Mete la tèsta au fenestron.

Escota un pauc aquesta aubada

De tamborins e de vióulons :

Es plen d’estellas aperamount,

L’aura es tombada ...

Mai leis estelas paliràn,

Quand te veiràn. »

Frédéric Mistral, Memòri e raconte, 1906, c. XV.

 

Mai luenh, Mistral conta son entrevista amb Adòuf Dumas, en 1856. La cançon de Magali es encara a l’onor.

- Alòr, es vos, monsur Mistrau, que fasètz de vers provençau ? d’un ton de galejada me diguèt tot d’abòrd en me porgent la man.
- Es ieu, respondeguère, a vos servir, monsur !
- Certas, de tot segur, o, me podètz servir. I a lo ministre, aqueu de l’Instruccion Publica, monsur Fortoul, de Dinha, que m’a donat mission de venir acampar lei cants popularis de Provença, coma Lo Mòssi de Marsilha.
La bela Margoton, Lei Nòças dau Parpalhon, e, se n’en sabiatz quauqu’un, siáu eicí per lo rabalhar.
E, tot charrant d’aquò, dau rèsta, veicí, ma fe, que li cantère l’aubada de Magalí, adobada de fresc per lo poèma de Mirelha.
Mon Adòuf Dumàs, enlevat, candi dau còp :
- Mai ont avètz pescat, me crida, aquela perla ? 
- Fai partida, li diguère, d’un roman provençau, o per mièlhs dire, d’un poèma provençau en dotze cants que siáu en trin de finholar.
- O ! D’aquelei Provençaus ! Alòr saretz totjorn lei memes, encara per gardar vòsta lenga panocha, coma leis ases negres per ribejar long dei valats e desbrotar quauque caussida.

Frédéric Mistral, Memòri e Raconte, 1906, c. XVI

 

Romavatge ai Santei-Marias

 

Aviáu, tota ma vida, ausit parlar de la Camarga e dei Santei-Marias e de son romavatge. Mai i ère jamai estat. Au printemps d’aquel an (1855), escriguère a Matieu – qu’èra totjorn lèst per córrer :
« Vòs venir ambé ieu ai Santas ? : 
- Òc, me respondeguèt. Amb aquò nos doneriam rendètz-vos a Beucaire, au quartier de la Condamina, d’onte, totei leis ans, lo 24 de mai, partiá una caravana per lei Santei-Marias ; amb una tropelada de femnas, de chatonas, d’enfants, d’òmes dau pòple, amolonats sus de carretas, un pauc après mieja-nuech nos metegueriam en rota. S’èran cargadas lei carriòlas, ieu vos laisse a pensar : eriam quatorze sus la nòstra.

[…] Peraquí vers lei quatre oras, tot d’un còp, vegueriam s’enaurar, dins l’azur de la mar e dau cèl, ambé lei tres fenèstras de son clochier roman, sei merlets ros e seis ancolas, la glèisa dei Santei-Marias.

I aguèt qu’un crit : « O grandei Santas ! » car aqueu sanctuari, esmarat peralin au fons dau Vacarés, dins lei sablàs de la marina, es, coma diriam, la Mèca de tot lo Gof dau Lion. E aquí, çò que frapa, per sa grandor armoniosa, per son arcàs desmesurat, es aqueu plan-país de terraire e de mar onte l’uelh, mièlhs qu’en luòc, pòu embrassar lo ciéucle de l’orizont terrèstre, l’orbis terrarum deis ancians.

[…] La glèisa, plena coma un uòu, de gents dau Lengadòc, de femnas dau costat d’Arle, d’infirmes, de bomianas, totei leis uns sus leis autres ! Es lei bomians, dau rèsta, que fan brutlar lei pus gròs cires, mai exclusivament a l’autar de Santa Sara, que d’après sa cresença, èra de sa nacion. Memament es ai Santas qu’aquelei barrutlaires tenon seis assembladas e fan, de luenh en luenh, l’eleccion de sa reina.

Frédéric MISTRAL, Memòri e Raconte, Paris, Lemerre, 1906

Comentari
Mistral conta son primièr romavatge a Las Santas al capitol XIV de « Memòri e Raconte » : la despartida de Beucaire, lo viatge en carreta, las discutidas en rota amb lo carretièr que conta los viatges d’autrescòps en Provença, lo marrit temps en Camarga, e l’arribada en vista de la glèisa famosa, puèi l’espectacle dins la glèisa. Lo tèma del passatge es donc lo viatge especial que representa un romavatge : data fixa, desplaçaments organizats e collectius, ritual determinat de la devocion. Aquí, lo mond venon per lo jorn que son « davaladas » dins la glèisa las relíquias de las tres santas qu’evangelizèron Provença : Maria-Madgdalena, Maria-Jacobé, Maria-Salomé. Son associats a la ceremonia los gitanos qu’eles an per patrona Santa Sara, qu’èra la sirventa de Maria-Jacobé e Maria-Salomé. Mistral mòstra plan la conjoncion dels dos cultes.
De notar dins los tròces aquí citats dos tons, gaireben dos estils : lo ton pintoresc e galòi dins lo recit que nos mòstra la descobèrta de totes los moments del romavatge amb los uèlhs d’un jove felibre de 25 ans, acompanhat d’Anselme Mathieu qu’es de totas las escorregudas, lo ton mai larg del discors quand vòl joslinhar (alara es lo Mistral de 1906 que parla, l’autor de Mirèio e del Tresòr…) la valor simbolica e la « grandor armoniouso » del luòc.
De metre en relacion lo passatge amb la pregària de Mirelha (cant XII) que ven morir dins aquela glèisa.
Sus aquel tèma (gardians e bomians) veire : Josèp D’Arbaud, La Caraco, novèla,1926 ; Valèri Bernard, Lei Boumians, roman, 1910, Emile Barthe, La Gitano, teatre,1931, e recentament Max Rouquette, Le livre de Sara, Les Editions de Paris, 1999.


La cançon de Magali

 

O Magali ma tant aimada
Mete la tèsta al fenestron
Escota un pauc aquesta aubada
De tamborins e de violons

Es plen d’estelas aperamont
L’aura es tombada
Mai leis estelas paliràn
Quand te veiràn

- Pas mai que dau murmur dei brondas
De ton aubada ieu fai cas !
Mai ieu m’envau dins la mar blonda
Me faire anguiela de rocàs.

- O Magali, se tu te fas
Lo peis de l’onda
Ieu lo pescaire me farai
Te pescarai !

- O ! Mai se tu te fas pescaire
Tei vertolets quand gitaràs
Ieu me farai l’aucèu volaire
M’envolarai dins lei campàs.

- O Magali, se tu te fas
L’aucèu de l’aire
Ieu lo caçaire me farai
Te caçarai.

- Ai perdigaus ai boscaridas
Se venes, tu, calar ti laç
Ieu me farai l’erba florida
E m’escondrai dins li pradàs.

- O Magali se tu te fas
La margalida
Ieu l’aiga linda me farai
T’arosarai.

- Se tu te fas l’aigeta linda
Ieu me farai lo nivolàs
E lèu m’enanarai ansinda
A l’America perabàs !

- O Magali se tu t’envas
Alin ais Indas
L’aura de mar ieu me farai
Te portarai.

- Se tu te fas la marinada
Ieu fugirai d’un autre latz
Ieu me farai l’escandilhada
Dau grand solèu que fond lo glaç !

- O Magali se tu te fas
La solelhada
Lo verd limbert ieu me farai
E te beurai !

- Se tu te rendes l’alabrena
Que se rescond dins lo bartàs
Ieu me rendrai la luna plena
Que dins la nuech fai lume i masc !

- O Magali se tu te fas
Luna serena
Ieu bèla nèbla me farai
T’acatarai.

- Mai se la nèbla m’emmantèla
Tu per aquò non me tendràs
Ieu bèla ròsa virginela
M’espandirai dins l’espinàs !

- O Magali se tu te fas
La ròsa bèla
Lo parpalhon ieu me farai
Te baiserai.

- Vai, calinhaire, corre, corre !
Jamai, jamai m’agantaràs.
Ieu de la rusca d’un grand rore
Me vestirai dins lo boscàs.

O Magali, se tu te fas
L’aubre dei morres
Ieu lo clòt d’èure me farai
T’embrassarai !

Se tu me vòs prene a la brasseta
Ren qu’un vièlh chaine arraparàs
Ieu me farai blanca mongeta
Dau monastier dau grand Sant Blas !

- O Magali se tu te fas
Monja blanqueta
Ieu capelan confessarai
E t’ausirai !

- Sedau convent passas lei pòrtas
Totei lei monjas trovaràs
Qu’a mon entorn seràn per òrta
Car en susari me veiràs !

- O Magali se tu te fas
La paura mòrta
Adonc la tèrra me farai
Aquí t’aurai !

- Ara comença enfin de creire
Que non me parlas en risent
Vaquí mon anelon de veire
Per sovenença, o bèl jovent !

- O Magali, me fas de ben !
Mai tre te veire
Ve leis estelas, Magali,
Coma an palit !

Frédéric Mistal, Mirèio, cant III.


La cançon de Magali - variacions gardonencas - classes de 4 ème et 3 ème

 

- O Magalí, s’òrba te fas
Per pus me veire
Lunetas revolucionàrias me farai
La vista te rendrai !

- O mai se tu te fas lunetas
Per la vista me tornar
Ieu dins la sèlva me perdrai
Jamai me tornaràs trobar.

- O Magali se tu te perdes
Dins la sèlva
Ieu la bossòla me farai
Te desboscarai !

Gilles Poirier, 3ena1

- O Magali ! se tu te fas
Actritz de cinèma
Realizator me farai
Te filmarai
Mai se tu te fas cineasta
La fuèlha blanca me farai

- O Magali se tu te fas
La fuèlha blanca
La tinta negra me farai
Sus tu escriurai

Guilhèm Jinkins, 3ena 2

- O Magali se tu te fas
Mirgueta grisa
Ieu lo cataràs me farai
Te caçarai !


- O Magali se tu te fas
La ròsa roja
L’ortalièr ieu me farai
Te culhirai !

- O Magali se tu te fas
Arbre de sèlva
Lo boscatièr ieu me farai
Te coparai !

Mélanie Naigeon

- O Magali se tu te fas
Lo vent gelat
Arbre centenari serai
T’arrestarai.

- Se tu te fas arbre centenari
Estela blonda me farai
M’enfugirai dins lo firmament.

- Se tu te fas estela blonda
Ieu l’univèrs me farai
E per totjorn te gardarai
T’envoloparai.

Marjorie Imbert, 3ena 1

- O Magali se tu te fas
Ribièra blava
Ieu lo peisson me farai
Amb tu nadarai.

- O Magali se tu te fas
L’escuma blanca
Ieu lo batèu me farai
T’escalprarai.


 
 

accueil

 
 

L'Espace académique langues régionales est une création de l'Inspection pédagogique régionale et du CRDP de l'Académie de Montpellier, Décembre 2006.